Arcade, a Arcadia máis amable

Se Arcadia foi soñada e perseguida polos Románticos, nun ideal de beleza, paz e sinxeleza, non atopamos menos no Concello de Soutomaior, veciño do de Pontevedra, na súa vila denominada Santiago de Arcade. Aínda que parroquia do Concello, aglutina a meirande parte da poboación e mima a nenas e nenos, sen deixar de lado a quen a visitamos e voltamos de novo.

Chegando pola estrada N-550 que une Pontevedra con Vigo, desviámonos deseguida á dereita para chegar ao peirao onde, ademáis dun aparcadoiro de boa capacidade, se atopa o asombroso parque infantil de Arcade. E o consideramos asombroso e exemplar xa que agrupa nun mesmo lugar multifuncional as diferentes idades da infancia e da adolescencia con: 

- parque de tobogáns, columpios, estruturas de cordas e un areeiro con poleas moi xeitoso, así coma un rocódromo:

- zona de educación viaria para patinetes, patíns, bicicletas, triciclos:

- pista de patinaxe, cancha de baloncesto, terreo de fútbol sala e unha pista de skate. Todo rodeado de árbores e unha ampla zona de céspede, coidada e limpa, así coma bancos e una pérgola que, cando estea completamente cuberta pola glicinia, será unha zona de sombra moi agradecida. 

Entenderedes que non aparezan fotografías do resto, xa que o parque, aquel domingo, estaba completamente ateigado da rapazada e de nais e pais. As fotografías que puidemos tirar foron realizadas á tardiña, cando xa a xente comezara a retirarse, pero a nós aínda nos quedaba o mellor da visita: o paseo ás beiras do río Verdugo que deriva na Enseada de San Simón.

O paseo comeza xustamente ao rematar o parque, deixando á dereita unha fermosísima carballeira e á esquerda unha pequena praia (a praia de Matilde) que mira cara ás illas Alvelosas, dous illotes de propiedade privada fronte ao mesmo peirao.

No percorrido atopamos ciclistas, nenos con triciclos, paseantes rumbosas e varios cans acompañados. Nós fixémolo a golpe de paseo e co patinete, que se prestaba de marabilla xa que a senda está ben pavimentada. 

Case antes de chegar á ponte da N-550, avistamos un barco que parecía encaiado na baixamar e que nos fixo esquecer a velocidade dos vehículos que pasaban moi preto, por riba del.

Era o mellor momento da tarde, con plena claridade pero co aviso da noite tras o sol. 

Tiñamos que calcular o tempo para dar a volta antes do solpor e non chegamos até a ponte medieval de Pontesampaio (que quedará para outra), pero non tiñamos présa: o lugar ben merecía ser admirado e gardado na memoria.

Vilagarcía de Arousa verde, moi verde

Pretiño como estamos de O Salnés, é inevitable pensar en visitar e coñecer calquera das poboacións que o conforman e lle dan vida. Porque, segundo nos contaron, Vilagarcía de Arousa tén unha poboación de cativada ben grande. E abofé que a coidan, con máis parques por poboación que na media das cidades de Pontevedra. Doado é pensar logo por que nos gustou tanto.

Ao chegar, pódese aparcar sen problemas nun aparcadoiro público enorme situado no porto, un detalle que agradecemos como foráneos. Xusto enfronte do aparcadoiro, atópase o parque Miguel Hernández, do que non aportamos fotografías xa que estaba completamente ateigado de nenas e nenos. Independentemente de non haber reflexo documentado, recomendámolo encarecidamente, xa que, ademáis de ser un espazo verde moi grande, tén un parque de estructuras de bo tamaño e bancos abondos para nais e pais, un detalle que nos encanta.

Seguindo cara o sul pola mesma rúa, atopamos o parque do noso destino, ao que chegamos percorrendo un fantástico e amplo paseo marítimo que invitaba a fotografar tanto os barcos coma os guindastres na lontananza.

E digo que íamos a un parque en concreto, o chamado Parque do Centenario, xa que nel se atopa un bowl: unha estrutura en formigón en forma de cunca na que a afición do skate tenta demostrar arte e equilibrio. O noso pequeno skater é moi ambicioso e semellante bowl foi demasiado para el, pero deambular permitiunos ver o Parque do Centenario con calma. Árbores autóctonas, plátanos hispanicum, palmeiras e incluso camelias, enverdecen a paisaxe. 

E, ao rematar este parque de grandes dimensións, atopamos o noso destino primordial: un recinto bastante xeitoso de skate estándar, no que pasamos boa parte da tarde: o Parque do Cavadelo.

Pero como somos familia de explorar e andar, deixamos atrás ambos parques, percorrendo a Rúa Valle Inclán até que atopamos, fronte á entrada do Porto de Vilagarcía, un agasallo inesperado: o Parque Botánico Enrique Valdés, de entrada gratuíta.

Agasallo, como dicíamos, xa que o donaron uns duques coma parque e foi acondicionado e nomeado na honra dun farmacéutico da comarca no ano 2001. 

Arrinca en costa arriba e pódese transitar por el con carriño de paseo. Nós íamos cun patinete e, a pesares de haber tramos non axeitados, non foi un problema. 

Aínda que, pola información que circula na rede, o describen coma solitario e pouco coidado, encantounos. Sen embargo, non fomos quen de percorrelo todo, xa que son 12.000 metros cadrados e a tarde estábasenos botando enriba. Deixamos aquí mostra de fermosos recunchos que, en pleno silencio, nos facían esquecer o rebumbio da vila ás portas do parque. Agradecidos polos seus asentos, disfrutamos do son da auga, dos trinos dos paxaros e da morna luz do sol.

 

No seu curuto atopouse o denominado Castro de Alobre, que segue en fase de excavacións, razón pola que o parque botánico tamén é coñecido coma O Castriño. Non puidemos resistirnos a observar a vila dende arriba, como de seguro fixeron as galaicas e os galaicos que o habitaron nun tempo.

E, de volta, xa sorprendéndonos o solpor, non puidemos evitar despedirnos con tristura, pero co desexo de voltar tras contarvos a fermosa e completa tarde que pasamos en Vilagarcía de Arousa.